ร้ายรักพยัคฆ์กังฟู วันที่ 18 กันยายน 2557

17 กันยายน 2557, 17:00 น.

41 0

“งานเข้าแล้ว..งานเข้า..แม่ศิษย์พี่รู้เรื่องที่ศิษย์น้องไปมีเรื่องมาแล้ว รีบไปจากที่นี่ก่อนเถอะ ตอนนี้แม่กำลังอารมณ์เสียด้วย ถ้าเจอหน้าศิษย์น้องล่ะก็..โล้งเล้งเม้งแตกแน่”

“ยังนั่งอยู่อีก เดี๋ยวก็โดนด่าหูตูบเหมือนทุกครั้งที่ศิษย์น้องแอบเอามวยกังฟูไปใช้กับคนข้างนอกหรอก”

“ขนาดพี่พายุ อาจารย์หญิงยังฝึกให้ได้ แล้วทำไมต้องมาห้ามไม่ให้เราฝึกด้วย”

“เอาไอ้หุ่นไม้ฝึกมวยไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของ อย่าให้เห็นมันที่นี่อีก เสร็จแล้วก็ตามไปที่โรงงิ้ว พร้อมรับการลงโทษที่ฝ่าฝืนคำสั่งอาจารย์”

“ผมขอร้องล่ะครับ ทั้งชีวิตของผมทำตามคำสั่งของอาจารย์หญิงมาตลอด แล้วทำไมถึงไม่ให้โอกาสผมบ้าง”

“จริง ๆ นะครับแม่..พี่กังฟูเป็นคนดี ชอบช่วยเหลือคน แม่ควรจะสอนมวยให้พี่กังฟู”

“บู๊ลิ้ม..นี่ไม่ใช่เรื่องของเด็ก..เข้าไปในบ้าน” บู๊ลิ้มหน้าจ๋อยคอตกเดินเข้าไป ฮูหยินหันมามองหน้ากังฟูอย่างจริงจัง “ชั้นดีใจนะกังฟูที่เธอเป็นคนมีคุณธรรมตามที่ชั้นพร่ำสอนเธอมาตลอด”

“ลุกขึ้นเถอะกังฟู ต่อให้เธอคุกเข่าอยู่ตรงนี้เป็นเดือนเป็นปี ชั้นก็ยังยืนยันคำเดิม เธอไม่มีสิทธิฝึกวรยุทธ กังฟู!! ที่เธอเป็นคนดีได้เพราะการสั่งสอนเลี้ยงดูจากอาจารย์..แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับเธอ แต่ถ้ายังไม่พอใจอีกก็เชิญออกไปจากสำนักฟ้าดินได้ เพราะที่นี่ไม่เลี้ยงคนที่ไม่ฟังคำสั่งอาจารย์”

“เฮียไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี ที่ยุทธภพวุ่นวายมาตลอดก็เพราะคำว่า 10 ปีล้างแค้นก็ยังไม่สายนี่แหละ”

“มันก็ใช่..แต่เดี๋ยวนี้ยุทธภพเปลี่ยนไปตามยุคตามสมัย ไม่เหมือนสมัยบรรพบุรุษเราแล้ว”

“ชั้นไม่เถียงว่าโลกมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่คนไม่ได้เปลี่ยนตามนี่เฮีย คนมันก็ยังเหมือนเดิม ยังชิงดีชิงเด่น ยังโกงกินยังละเลยคุณธรรม ต่อให้โลกพัฒนาไปอีกร้อยปี ถ้าใช้วรยุทธในทางที่ผิดมันก็คืออาวุธอันตรายดี ๆ นี่เอง”

“เราเลี้ยงไอ้กังฟูมาตั้งแต่มันแบเบาะ คุณธรรมของพวกเราซึมซับอยู่ในตัวมันหมดแล้ว”

“แต่สายเลือดมันไม่ใช่ ชาติกำเนิดมันเป็นลูกพยัคฆ์จะให้เปลี่ยนไปเป็นมังกรคงไม่ได้” เฮียเฉินจะเถียงเมียอีกแต่เจอฮูหยินชี้หน้า “พอได้แล้ว..ถ้าไม่ใช่เพราะความเจ้าชู้ของเฮีย เห็นผู้หญิงแล้วใจอ่อนทุกที สำนักฟ้าดินของเราก็คงอยู่อย่างสงบ ไม่ต้องไปเกี่ยวข้องกับสำนักอื่น ๆ ในยุทธภพ ให้ผิดคำสั่งของบรรพบรุษหรอก”

ชนะยิ้มให้ลูกสาวแล้วมองตาลงต่ำให้เมลดาดูเองว่าหมัดของชนะจ่ออยู่ที่ลิ้นปี่ลูกสาว “เก่งมากลูก แต่ก็ยังเอาตัวรอดไม่ได้”

เมลดางอนแก้มป่องถอดนวมหน้าปั้นปึ่ง “พ่ออะ !! ไม่เอาแล้ว..เมไปทำงานดีกว่า”

“งานพิเศษที่บ้านเจ้าสัวน่ะเหรอ พ่อนึกว่าจะเป็นงานประจำของลูกไปแล้วซะอีก”

เมลดาชะงักอายหน้าแดง “พ่ออะ..ไม่เอาแล้ว (หันไปยกมือพนม) แม่คะ..คืนนี้แม่ช่วยมาเข้าฝันพ่อด้วยนะ เอาให้หัวโกร๋นเลย”

“ค่ะซ้อใหญ่..หลินหลินมีพรสวรรค์ทางนี้มาก หนูแค่ชี้แนะไม่เท่าไหร่ก็ทำได้ดีกว่าเด็กรุ่นเดียวกันแล้ว”

“หลินหลินทำได้ดีเพราะมีครูเก่ง ๆ ที่คอยเอาใจใส่ดูแล นอกจากสอนพิเศษนาฏศิลป์ให้แล้ว เธอยังสอนเรื่องอื่น ๆ ให้หลินหลินอีก ถ้าเบื่องานประชาสัมพันธ์ที่ทำอยู่เมื่อไหร่ บอกชั้นเลยนะ ชั้นจะจ้างให้เธอมาคอยดูแลหลินหลินแบบเต็มเวลาเลย”

ที่มา: dailynews.co.th

ที่หน้าประเภท

Loading...