วินัย ปราบริปู กว่าจะเป็น น่าน เนิบ เนิบ

19 กุมภาพันธ์ 2558, 14:41 น.

44 0

วินัย ปราบริปู กว่าจะเป็น น่าน เนิบ เนิบ

"ผมเป็นคนเมืองน่าน เกิดและเติบโตที่นี่ แต่ว่าไปอยู่กรุงเทพฯ ตั้งแต่ปี 2516 เรียกว่าใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพเป็นหลัก เพิ่งเริ่มสนใจแล้วมาอยู่เมืองน่านจริงๆ ปี 2542 แล้วสร้างหอศิลป์เสร็จปี 2547 เปิดเป็นทางการตั้งแต่นั้นมา รวมแล้วตอนนี้เป็นหอศิลป์ 11 ปี"

ผมเลยมาที่เมืองน่าน ได้เห็นน้องในพื้นที่ต่างๆ เราได้รู้ว่า อ๋อ! ได้ทักทาย เขามาหอศิลป์เรา คนนี้จบมัณฑนากร อ้าว! คนนี้สถาปนิก คนนี้เคยทำงานเอ็นจีโอ เคยทำงาน มีจิตอาสาอยู่ เป็นผู้ประสานงานได้ เลยชวนกัน เอาความถนัดของแต่ละคนมา ทีนี้ความถนัดของแต่ละคน ไปมีเพื่อนฝูงอีก คนนี้เคยทำงานด้านซาวด์เอ็นจีเนียร์มา คนนี้เคยจัดเวทีคอนเสิร์ตให้กับน้าหงาน้าแอ๊ด อะไรก็ไม่รู้ ผมไม่รู้ ผมมารู้ทีหลัง คนนี้ โอ้โฮ! มือกล้องถ่ายรูปเลย เขาศรัทธาซึ่งกันและกัน แล้วขยายเป็นเครือข่ายรวมกันมา ...

เทศกาลศิลปะเมืองน่าน ทำขึ้นในนามใคร หอศิลป์ริมน่านหรือของหน่วยงานใดเป็นพิเศษ ?

ความจริงแล้ว ตอนนี้ผมเลยมีโอกาสเขียนแอ็บสแตร็คท์ แอฟสแตกซ์ ผมบอกว่า ลืมซะคำว่า รู้เรื่อง-ไม่รู้เรื่อง แต่เป็นการเข้าถึงเรื่องสีเหมือนฟังดนตรีเข้าถึงเรื่องเสียง นี่ไง ทำให้เรารู้ว่าเราทำหอศิลป์ แล้วเรามีศิลปินต้องมีหน้าที่ที่จะต้องทำความเข้าใจ คำว่าความเข้าใจ อย่าไปเค้น อย่าไปบอกเขามึงต้องรู้เรื่องต้องแบบว่า เข้าถึง รับรองเข้าถึงได้ ผมว่าคุณเข้าถึง เพราะว่าคุณใส่เสื้อ คุณเลือกสีเสื้อผ้า เลือกรสนิยมของตัวเองได้ เพราะฉะนั้น การเข้าถึงเรื่องสีนี่เป็นปกติเข้าถึงได้ อย่าไปสนใจเลยว่า มันคืออะไร เป็นอะไร เหมือนฟังดนตรี ...

เพราะฉะนั้น ถ้าเราเข้าใจอย่างนี้ปุ๊บ ผมว่างานศิลปะอยู่ด้วยกันได้ บางคนอาจจะบอกว่า อันนี้ไม่ใช่เอกลักษณ์ของพื้นที่ อันนี้ไม่ใช่เอกลักษณ์ของภาค ผมว่าถ้ายึดอย่างนั้นปุ๊บ เราจะได้แต่งานศิลปะรูปแบบเดิม ซ้ำซาก แล้วก็ไม่ใช่ในวิถีชีวิตจริง เพราะผมว่าคุณนั่งโต๊ะแบบนี้ มันเป็นวิถีของไทยจริงหรือเปล่า มันก็ไม่ใช่ คุณใส่เสื้อผ้าก็ไม่ใช่ ใส่กางเกงยีนส์ก็ไม่ใช่ แล้วตัดผมทรงนี้ มันก็ไม่ใช่ คือจริงๆแล้ว เราหยิบคอมพิวเตอร์มาอันหนึ่ง หยิบมือถือมาอันหนึ่ง มันก็ไม่ใช่วิถีชีวิตของในอดีตทั้งนั้น แต่มันต้องชีวิตจริง คืออยู่กับปัจจุบัน ขณะเดียวกัน เราชื่นชมอดีตด้วยนะ เราก็อยู่ด้วยกัน ทำความเข้าใจร่วมกัน มันก็อยู่ได้ครับ ไม่รู้ ผมคุยตามภาษาที่ผมเข้าใจนะ เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริง.

ที่มา: bangkokbiznews.com

ที่หน้าประเภท

Loading...